EUROPA 2011, czyli JAKI BĘDZIE PRZYSZŁY ROK (12.2010)

Z dużą przyjemnością zapoznałam się z ostatnim wywiadem premiera Tuska dla niemieckiego „Die Welt”. Czytając go miałam wrażenie, że mam do czynienia z politykiem dojrzałym, precyzyjne przedstawiającym cele naszego kraju i mądrze dbającym o narodowe interesy, a który prezentując swoje poglądy w przemyślany sposób wykracza poza ramy naszej gospodarki oraz naszych interesów narodowych, umiejętnie wkomponowując je w unijną Europę. Jego wypowiedzi w tym wywiadzie nie mają nic wspólnego z tradycyjnym, polskim „pobrzękiwaniem szabelką”, bardziej wskazują na to, że racjonalnie ocenia on pozycję i możliwości tak gospodarcze jak i polityczne naszego kraju, stawiając sobie za cel główny uczynienie z Polski znaczącego i liczącego się, ale też przewidywalnego członka-udziałowca zjednoczonej Europy. Ten wywiad skłonił mnie do kilku refleksji dotyczących polityki polskiej wobec Unijnej Europy i z nadziejami związanymi z nią...

NA TYM SAMYM WOZIE... (1) (12.2010)

Z Janem Olbrychtem – Posłem do Parlamentu Europejskiego, założycielem i Przewodniczącym intergrupy parlamentar­nej URBAN – rozmawia Antoni Szczęsny.

- Jest Pan Poseł pomysłodawcą i głównym animatorem urzeczywistniania w UE idei tworzenia Europejskich Ugrupowań Współpracy Terytorialnej. Jak na dziś wygląda realizacja tej inicjatywy?

Postanowiłem podzielić się z moimi czytelnikami pewnymi wątpliwościami. Od dłuższego już czasu zastanawiałem się, czy jest możliwe, aby procesy gospodarcze i mechanizmy rządzące nimi były w tak niewielkim stopniu rozpoznane, że ostatni kryzys okazał się być zaskoczeniem i czy tylko bardzo nieliczni mieli w tych sprawach rozeznanie i odwagę, aby zapowiedzieć jego nadejście. Myślę, że jest to mało prawdopodobne. Uważam, że bardzo wielu analityków pracujących na rynkach finansowych i oceniających je, a także wielu polityków miało pełną świadomość zbliżających się zagrożeń i poziomu ryzyka. Warto więc zapytać ich, co zrobili mając taką wiedzę. Nie mam wątpliwości, że ktoś na tych wadliwie skonstruowanych rozwiązaniach na rynkach finansowych bardzo dobrze zarobił i jak sądzę są też tacy, którzy także mając pełną świadomość sytuacji zarobili także na samym kryzysie. Na ironię zakrawa też to, że kryzys i jego skutki, mający swoje przyczyny na rynkach finansowych są do dziś „leczone” miliardowymi sumami obciążającymi budżet państwa, co skutkuje wzrostem długu publicznego, a który będzie teraz ograniczany poprzez położenie tego ciężaru przez całe społeczeństwo (podczas gdy instytucje finansowe szybko powróciły do dawnej kondycji i do wielu dawnych praktyk, a ich kierownictwa w zdecydowanej większości utrzymały swoje pozycje i wysokie zarobki)...

W jednej z ostatnio przeczytanych publikacji autor zaczął ocenę stanu europejskiej gospodarki od tezy, która przypomniała mi znane powiedzenie: kowal zawinił, a cygana powiesili. Jej autor biadolił, określając obecną sytuację na Starym Kontynencie jako skutek będący w głównej mierze konsekwencją kryzysu wywołanego na amerykańskim rynku, nie dostrzegając zbyt dużej winy w stanie i w sposobie funkcjonowania europejskiej gospodarki. Przyznaję, że w zaprezentowanej tezie artykułu było sporo prawdy, ale jednak nie ze wszystkim mogłem się zgodzić. Uważam, że wiele europejskich instytucji finansowych także było mocno zaangażowanych w wątpliwe interesy (podobne jak w USA), a politycy nie dbali o stan finansów publicznych i stabilność gospodarki. Wszystko razem kosztowało nas wiele i przyczyniło się do kłopotów, jakie Europa ma do dnia dzisiejszego. Także źle funkcjonowały instytucje analizujące sytuację gospodarczą i ostrzegające przed zagrożeniem. Mimo wpompowania w ten system miliardowych sum, kruchość fundamentów europejskiego sektora bankowego jest w dalszym ciągu widoczna i wiele wskazuje na to, że dalej będzie to stanowiło poważny problem. Należy przyznać, że dzisiejszy stan gospodarek europejskich krajów nie jest najlepszy, cechują je wysoki deficyt budżetowy, szybko wzrastający dług publiczny i wysokie bezrobocie. Poszerza się też obszar działalności gospodarczej, na którym unijne firmy przegrywają w konkurencji z innymi. A więc czego należy się spodziewać w europejskiej gospodarce, co zaproponują nam politycy?...