Podobno ten tydzień okaże się decydujący dla euro i strefy euro – w Cannes nie otrzymaliśmy obiecywanego przez Sarkozy’ego Wielkiego Planu, a zatem teraz wydaje się, że zamiast niego dostaniemy Plan dla Desperatów. Unijni decydenci będą zawsze tworzyć „coś”, co ich zdaniem będzie można sprzedawać jako „postęp”, jednak problem wiąże się ze standardami moralnymi i politycznymi, a raczej z ich brakiem. Tak, można kupić czas, drukując pieniądze, można próbować zmieniać traktaty unijne w trybie przyspieszonym, ale po prostu nie można uciec od faktu będącego wynikiem takich desperackich działań obniżania standardów.

Od kilku miesięcy toczyły się negocjacje dot. budżetu na przyszły rok. Ostatnio doszło do porozumienia z udziałem przedstawicieli Parlamentu Europejskiego i ministerstw finansów krajów UE. Osiągnięto kompromis i budżet 2012 roku wyniesie ok. 129 mld euro w płatnościach. W opinii analityków jest to budżet oszczędnościowy, przykrojony na miarę potrzeb, ale uwzględniający też obecną, kryzysowa sytuację. Warto zwrócić uwagę na kilka jego szczegółów...

Podobnie jak wielu innych analityków zostałem zaskoczony niespodziewanym uderzeniem zafundowanym wczoraj rynkom finansowym przez Chiny i najważniejsze banki centralne. Teraz jednak czuję się tak, jakbym leciał nad Atlantykiem z Londynu do Nowego Jorku, a kapitan w połowie lotu ogłosił: „Panie i panowie, mówi wasz kapitan – zgubiliśmy trzy z czterech silników, ale nie ma się czym martwić, ponieważ jeden powinien w zupełności wystarczyć, by dolecieć do Nowego Jorku.

Banki centralne są obecnie jedynym źródłem finansowania dla banków („silnikiem”). Tak, to oznacza, że obecnie mamy jeszcze więcej gwarancji taniego pieniądza/płynności w systemie, ale nadal się boimy, ponieważ na jednym silniku można nie zalecieć zbyt daleko. Płynność banków centralnych jest takim jednym silnikiem, podczas gdy rynek prywatny zwykle pełnił rolę pozostałych trzech – obecnie jednak zatarł się i przestał działać. Kapitał ucieka z rynku, a to nie wróży dobrze...